Autor: Banda Trojga – technik weterynarii, rehabilitacja i behawiorystyka Dagmara Pietraszek

Stan kota i objawy:

Kot uległ został potrącony przez ciężarówkę a uratował go świadek wypadku.

Kot przyjechał z zachowanym czuciem w kończynach miednicznych, ogon bezwładny, kał w części oddawany do kuwety, jednak nierzadko oddawany bezwiednie poza kuwetą. Kot nie oddawał samodzielnie moczu, pęcherz opróżniano mechanicznie z pomocą lekarza weterynarii i wolontariuszy fundacji. Czynność ta w przypadku Hamleta wymagała szczególnie dużo siły i nie była możliwa do wykonania przez osobę z małym doświadczeniem.

Rozpoznanie (wg karty leczenia):

Hamlet w wyniku wypadku komunikacyjnego doznał złamania miednicy i uszkodzenia ogona oraz więzadła biodrowego. Wykonano RTG i badania krwi (w normie).

Leczenie:

Hamlet przebywał na rehabilitacji stacjonarnej 12 dni.

W tym okresie zastosowano terapię polem magnetycznym oraz laseroterapię (aplikator prysznicowy). Wszystkie zabiegi wykonywano przy użyciu sprzętu Astar Etius ULM.

Po okresie zabiegowym:

Po około 5 dniach kot rano miał pusty pęcherz. Stwierdziła to rehabilitantka próbując jak co dzień opróżnić pęcherz mechanicznie. Po obserwacji zachowania Hamleta okazało się, że oddaje mocz do kuwety. Sytuacja ustabilizowała się z biegiem czasu i kot w prawidłowej pozycji korzystał z kuwety i oddawał mocz w dużej porcji mocnym strumieniem. Jeśli chodzi o oddawanie kału – dużo rzadziej zdarza się bezwiedne oddanie fragmentu kału, defekacja następuje w kuwecie, we właściwej pozycji.

Przeprowadzone zabiegi:

LASER – aplikator prysznicowy Astar

POLE MAGNETYCZNE – zabiegi z użyciem aplikatorów CPE – w okolicy pęcherza i nasady ogona

Oraz zabiegi definiowane manualnie – jako wsparcie dla unerwienia okolicy urazu

Sukcesem terapii jest odzyskanie przez kota zdolności do samodzielnej mikcji. Bez tego jego szanse na zdrowe życie i znalezienie domu byłyby nikłe.

Dodatkowo polepszyła się kondycja ogólna kota, osłabiona po ponad trzech tygodniach unieruchomienia w klatce (w związku ze złamaniami miednicy). Kot zaczął się myć i bawić, co jest dobry znakiem pokazującym lepsze samopoczucie pacjenta.

Skutków tej terapii nie można z uwagi na jej specyfikę udokumentować zdjęciami „przed i po”, ale ulga opiekunów fundacyjnych i szansa dla kota na normalne funkcjonowanie, bez zależności od człowieka w kwestiach wydalania – jest najważniejszym efektem.